Ben hüzünlerle sevdim şiirleri Ben hüzünlerle büyüttüm kendimi Küçükken gamzelerim vardı benim Büyüdükçe hüzne sattım hepsini. bedirhan gökçe
Zaman çalınıyor insanların ellerinden fütursuz, akrep yelkovana düşman, saniyeler saat ile nöbetleşe günlere aralanıyor sanki. Mısralar uçuşuyor yıldızların gölgesinde, çocukların uykusuna.. Kovaladıkları ölümle nefes almayı,...
Sakin göllerin kuğusuyduk,Salınarak suyun yanağında.Ve okşayarak nilüfer saçlarını gecenin.Sonumuzun adım-adımYaklaştığını görürdük...Yarılan ekmeğin buğusuyduk;Paylaşılan zeytin tanesinin,Yüzümüze saldıran yağmur avanesinin.Biz hep üşüyen burnumuzuAvucumuzda hohlayarak yürürdük.Hiçbir hesabımız yoktu...
Kulağımda hüzünlü bir senfoni , zamanın benden akıp gittiğini bilmez kimseler...Kekre bir tat damağımda...Sokak kartpostaldan fırlamış gibi. Kar ne de hüzünlü yağıyor.Yüzüm ısındı..Şu gelenler gözyaşları...
Naz dedi ki: Belki bu geceden sonra ne gözlerimiz buluşur ne ellerimiz.Gerçeğin rengine vurgunum ben,senin yalancı ateşine pervane değilim…Kavuşmanın da ayrılığında aşkı hatırlattığına inanırım;O yüzden...
Bir nefeslik durak buldum. Adı; hüzünmüş… Dinlendim.Yürüdüm, koştum, tırmandım… Vaat edilenleri toplamaktı amacım. Sevdayı kutlamak, (kendimce) hayatı karşılamaktı muradım. Düştüm, izleri durur hala dizlerimde, kurumuş...